= voorbeeld voor alle leraren =
Ergens in het schimmige verleden van een van de oudste rijken ter wereld, ergens in de Periode van de Lente en de Herfst, sprak de grote filosoof en wijsgeer Confucius:
“Aan de persoon die alle antwoorden weet, zijn alle vragen nog niet gesteld.”
Raak! en dat weten we… Verreweg de meeste collega’s gebruiken in het onderwijs ‘de vraag’ als een methode om te leren. Het socratisch gesprek is niet voor niets een van de bekendste leermethodes en tot ver in de 17e eeuw verworven onze voorouders middels ‘vraag en antwoord-boekjes’ hun kennis. Met name de leerling is nogal eens het doelwit van ons vragenvuur, in de hoop om hen te prikkelen, om ze uit te dagen, om ze te laten nadenken. Maar… hoe gaat dat eigenlijk bij onszelf?
Tsja, de docent voor de klas is de man / vrouw die alles weet, die uitleg geeft en aan anderen vragen stelt. Maar hoe staat het met onze zelfbevraging? Zijn we in staat om niet alleen onze leerlingen onder de loep te nemen, maar ook onszelf? Op de een of andere manier heerst onder onze beroepsgroep wel eens de gedachte dat we daar boven uitgestegen zijn. Wij weten het! We weten hoe we les moeten geven, we weten hoe we orde moeten houden, we weten hoe er leiding gegeven moet worden, we weten hoe we moeten motiveren, we weten… Maar hebt u uzelf al alle vragen gesteld?
Ontwikkelingsmoeheid in het onderwijs is begrijpelijk, maar dodelijk. Er wordt zoveel bij scholen neergelegd dat je onmogelijk alles op kunt pakken dat van je gevraagd wordt. Maar stilstaand water stinkt en gaat steeds harder stinken. Docenten: ontwikkelt u, bevraagt uzelf! Als je alles al weet, moet je alleen nog maar ff de juiste vragen te weten zien te komen. Vraagt... en wordt wijs!
Reactie plaatsen
Reacties